در روش و كار دولت‌ها با كارمندان مشاهده مىكنيد كه در مقابل انجام تكاليف و خيانت نكردن در آن ، پاداش و اجرشان جز همان حقوق مقرر قانونى نيست و چنانچه يكى از آنها علاوه بر استحقاق ، به ترفيع مقامى يا دريافت رتبه‌اى نايل گردد ، به سبب خدمت اضافى زايد بر وظايف مقرر اوست و كسى در ميان مردم نيست كه اين روش را بر حكومت‌ها خرده‌گيرى نمايد و مورد انتقاد قرار دهد . اين روش عينا بين بردگان و ارباب آنها برقرار و معمول است و از امور ثابت و پايدارى است كه در نفوس تمام افراد بشر وجود دارد ، جز اينكه ذات اقدس خداوند سبحان به فضل دايم و پيوستهء خود جهانيان را در برابر تكاليف و وظايفشان پاداش و اجر فراوان عطا مىفرمايد . در اينجا كلمه‌اى قدسى است از سرور و مولاى ما امام زين العابدين ، على بن الحسين عليهما السّلام كه از ذكر آن نبايد خوددارى كرد . آن جناب در دعايى كه در مقام اعتراف به تقصير و كوتاهى از اداى شكر در صحيفهء سجاديّه آمده فرمايد : بارخدايا هنوز كسى شكر و سپاس ترا در قبال موهبتى به انجام نرسانده باز نعمتى از تو به دو رسد و شكر و سپاس ديگرى بر او واجب آيد و هرچه در راه طاعت و بندگى تو كوشش كند ، باز به كمتر از آنچه سزاوار تست ، بسنده كرده است . بنابراين ، شاكرترين بندگان تو از اداى حق شكرت عاجز و كوشاترين آنها از اداى حق بندگىات قاصر است . كسى از روى استحقاق نه در خور آمرزش تست و نه شايستهء رضاى تو ، پس هركس را آمرزيده‌اى ، به كرم خود آمرزيده‌اى و از هركس خشنود شده‌اى ، به فضل و عنايت خويش خشنود شده‌اى . اندك سپاس را از بنده‌ات طاعت ناچيز را پاداش بسيار مىدهى . شكر بندگانت را آنچنان مستوجب پاداش ديدى و اجرى بزرگ دادى كه گويى در خوددارى از آن در برابرت مختار و توانا بوده‌اند كه به پاداش آن را تلافى فرموده‌اى يا تو خود سبب آن نبوده‌اى كه در قبالش اجرى فراوان آماده داشته‌اى . نه چنين است ، بلكه اى معبود من ، تو خود به امر آنان قيام كرده‌اى قبل از آنكه به طاعت تو قيام كنند و پاداش آنان را آماده فرموده‌اى پيش از آنكه بر بندگىات گردن نهند ، زيرا شيوه تو فضل و كرم و عادت تو